اهل دنیا همچون کاروانی هستند که آنها را می برند درحالی که خواب هستند .
در این حکمت لحظه های شب و روز به عمر انسان تشبیه شده به وسیله نقلیه ای مانند کشتی که به سرعت درحال حرکت وعبور است واهل دنیا بر آن سوار شده اند وغافل از آنکه کشتی زمان آنها را می برد وآنها در خواب غفلت اند . وقتی کشتی به آخرین نقطه حرکت خود یعنی نقطه مرگ وقیامت رسید توقف می کند تا مسافران برای همیشه در آنجا اقامت کنند در این حال ماموران بازرسی کالاهای وارداتی مسافران را بررسی می کنند . بعضی از مسافران اصلا زاد وتوشه با خود ندارند که در اقامتگاه دائمی ازآن استفاده کنند . بعضی ها کالاهای غیر مجاز و ممنوع را با خود جمع کرده اند که ماموران مانع ورود آن می شوند وبعضی ها کالا وتوشه کمی نسبت به اقامت دائمی بردند و آنجاست که از غفلت خود پشیمان می شوند ولی پشیمانی در آنجا سودی ندارد .
البته در میان اهل دنیا مردان وزنان الهی نیز هستند که هرگز از یاد خدا وانجام وظایف خود غافل نشدند و از دنیا به عنوان پل عبور به آخرت بهره بردند ودنیا در خدمت آنها و ابزار زندگی آنها بوده است .
تنهایی و از دست دادن دوستان صالح . همفکر . هم عقیده . نیک اندیش وخیرخواه که می توانند در مشکلات مادی ومعنوی و روحی انسان یار و غمخوار و همراز وهمدم انسان باشند باعث خسارت و عواقب بد می شود .
از این رو لازم است دوستان خود را از میان افرادی برگزینیم که هم عقیده و صادق در گفتار و رفتار . سخاوتمند به هنگام نیاز و شجاع به هنگام گرفتاری باشد .
امام رضا علیه السلام در عالم رویا به یکی از علما فرمود : برای من گریه نکن که من غریب نیستم بلکه غریب مادرم حضرت فاطمه زهرا (س) بود که در شهر پیغمبر یار و یاوری نداشت .
