قربان آن نی که دمندش سحر مدام . قربان آن سری که سجودش شود قیام . هنگامه برون شدن از خویش چون حسین(ع)راهی برو که بگذرد از مسجدالحرام . این خطی از حکایت مستان کربلاست .ساقی فتاده .باده نگون شد .شکست جام . تسبیح گریه بود و مصیبت دو چشم ما . یک الامان زکوفه و صد الامان ز شام . اشکم تمام گشت و نشد گریه ام خموش . مجلس به سررسید و نشد روضه ام تمام . با کاروان نیزه به دنبال در منزل نخست تو از حال میروم . عرق شرم دلم بود که از چشمم ریخت . ورنه بر کشته تو گریه روا نیست مرا .